Circuit : historiek

Aan het begin van het jaar 1920 kon niets de gebruikelijke rust van Francorchamps verstoren, een vredig dorpje op een heuvel, vlakbij de Hoge Venen.

Tot op een mooie zomerdag twee bekende heren uit de wereld van de automobielsport neerstreken in Hôtel des Bruyères. Het waren Jules de Thier, directeur van de krant "La Meuse" en Henri Langlois Van Ophem, directeur van de Sportcommissie van de R.A.C.B. Beiden hadden het idee de wegen tussen de dorpen Malmedy, Stavelot en Francorchamps met elkaar te verbinden en er een autocircuit van te maken.

Het traject leek ideaal omwille van zijn ideale ligging in de groene Ardennen. Bovendien waren er ook tal van rechte stukken, erop gericht om hoge snelheden mogelijk te maken. Het circuit zou zich dicht bij Spa bevinden. Dat plaatsje was al sinds decennia internationaal bekend omwille van de bronnen. De voorgaande jaren hadden een aantal autowedstrijden er al een zekere bekendheid opgebouwd. Het zag er dan ook naar uit dat het nieuwe circuit over tal van troeven zou kunnen beschikken. De twee heren voorzagen daarom al meteen een eerste wedstrijd voor het volgende jaar.

Voorzien voor augustus 1921 kon die wedstrijd - voorbehouden voor auto's - helaas niet plaatsvinden, bij gebrek aan voldoende deelnemers. Hoewel alles voor de wedstrijd perfect was voorbereid, bevond er zich bij het afsluiten van de inschrijvingen maar één naam op de lijst.

Van midden de jaren twintig tot aan de vooravond van de tweede wereldoorlog vormden de Grote Prijzen voor motoren en de twee prestigieuze autowedstrijden - de 24 Uur van Francorchamps en de Grote Prijs van België - de hoofdmoot van het sportieve programma van het circuit. Gedurende die jaren bleef het traject zo goed als onveranderd.

Vernieuwing kwam er in 1939. Francorchamps voegde een artificiële bocht aan het circuit toe, uniek in zijn soort: de Raidillon. De piloten moesten de bocht tegen erg hoge snelheid aansnijden. Daarmee kwam duidelijk naar voren welke richting het bestuur van het circuit uit wilde: ze zou Spa-Francorchamps uitbouwen tot één van de snelste circuits van Europa. Spa-Francorchamps stond daarmee in schril contrast met zijn Duitse collega in de Eifel: ook een spektaculair circuit, maar met veel meer bochtenwerk en - als gevolg daarvan - veel lagere snelheden.

Uiteindelijk waren het motorrijders die het circuit voor het eerst in gebruik namen. De autopiloten zouden in 1922 volgen. In 1924 vond voor het eerst de bekende 24 Uur van Francorchamps plaats, een jaar na de 24 Uur van Le Mans. De eerste echt grote wedstrijd met internationale weerklank voor eenzitters kwam er in 1925, met de Grote Prijs van Europa. Zeven wagens namen aan het evenement deel. De overwinning was voor de bekende Alfa Romeo-piloot Antonio Ascari.

De tweede wereldoorlog legde het leven op het circuit gedurende zeven lange jaren stil. Tijdens de oorlog bleef de regio van de Ardennen niet van geweld gespaard.

In 1947 herleefden de sportactiviteiten opnieuw aan de oevers van l'Eau Rouge. Eens te meer waren het de prestigewedstrijden die er de kalender aanvoerden: de Grote Prijzen voor motoren en wagens, waar af en toe de 24 Uur van de R.A.C.B. aan werd toegevoegd. De 24 Uur vond opnieuw jaarlijks plaats vanaf 1964.

Andere organisaties zouden het programma al snel vervolledigen. Zo was er aan het einde van de jaren vijftig de Grote Prijs van Spa van de R.A.C. Spa. Later - begin de jaren zeventig - vond op het circuit ook de 24 Uur voor motoren van de R.A.C. Junior plaats.

Aerial view of the circuit Alles bleef schijnbaar goed evolueren. Dat veranderde in 1970, toen de Grote Prijs F1 er voor de laatste keer plaatsvond op het veertien kilometer lange parcours.

Als gevolg van verschillende klachten wilde een aantal F1-piloten aan het einde van de jaren zestig niet langer in Francorchamps starten, omwille van veiligheidsredenen die voor het bestuur erg moeilijk op te lossen waren. De toon was meteen gezet. Want hoewel de andere wedstrijden nog altijd plaatsvonden, werd het duidelijk dat het circuit van veertien kilometer erg gevaarlijk was geworden, onder meer door de verhoogde performantie van de racewagens en de beperkte mogelijkheden om het circuit op dezelfde manier uit te rusten als dat bij de nieuwe circuits gebeurde.

Aerial view of the circuit Het einde van het grote Francorchamps leek in zicht. Wilde het circuit bewaard blijven, dan moest er snel actie komen. Er was nood aan een circuit dat beantwoordde aan de veiligheidscriteria die de F1-piloten hadden opgesteld.

Na diverse projecten die erop gericht waren de belangrijkste kenmerken van het circuit te bewaren - door bepaalde risicovolle zones weg te laten, waaronder het stuk tussen de Combes en Blanchimont - bleef een belangrijk deel behouden en werden aanpassingswerken aangevat. De inhuldiging van het zeven kilometer lange traject vond in 1979 plaats. Het nieuwe parcours was technischer, bevatte meer bochten en was voorzien van uitloopstroken. Het circuit behield daarmee de elementen die het zijn bekendheid hadden bezorgd, maar koppelde die aan meer veiligheid voor de piloten en nieuwe aantrekkingspunten voor de toeschouwers.

De verandering aan het traject bracht de Grote Prijs F1 van België terug naar Francorchamps, het belangrijkste evenement van het seizoen. Tegelijk zou het circuit een hele reeks nieuwe manifestaties aantrekken. Sommige daarvan hebben misschien een wat minder mediatiek karakter, maar ze hebben wel allemaal bijgedragen tot het dynamische karakter van Francorchamps. Zo heeft het circuit zich via een diversiteit van manifestaties opnieuw op het voorplan van de internationale scène weten te vestigen.

Fragment uit het persbericht over de 9de Trofee van de Ardennen.

Klik hier
voor uw recepties en seminaries !